Փախուստ

Ինքներս մեզնից թաքնվեցինք,

լույս ճամփան մթի քողով անցանք,

գարնանը ձմռան պես հագնվեցինք,

ապրեցինք, ինչպես կրկնվող հանցանք:

Հեռացումների դրոշն առանք.

ամառը ցուրտ էր, ձմեռը՝ վախ,

գնացինք՝ ոտքերով թույլ ու սառած,

գնացինք, որ այնտեղ մեռնենք խաղաղ:

Թե՛ ցուրտը, թե՛ տապը ասում էին՝

խե՛ղճ ես դու՛, տկա՜ր արևորդի,

քո կոկորդում անվերջ հազում էին

չարքերը, դևերը ու շանորդիք:

Գնում ես՝ թույլից ոտքեր առած.

թեթև ես, հողը չի երերում,

լույսերդ՝ վաղուց սև ու մարած,

չե՛ս գտնի թե՛ մահ ու թե՛ ներում:

Նորայր Գրիգորյան

Մեկնաբանություններ